Studeren in het buitenland met gehoorverlies was nooit een droom van mij. Ik heb gedurende mijn gehele middelbare school tijd Spaans gevolgd. Het was redelijk eenvoudig voor mij, maar het idee om in een ander land te wonen en om de taal daar te beleven, klonk erg uitdagend.

Gave voor het leren van een taal

Mijn leraar op de middelbare school vertelde me dat ik een gave had om vreemde talen te leren. Het compliment was zo attent. Ik vond het gewoon leuk en bemoedigend van hem dat hij me aanmoedigde om Spaans te leren. De ironie is dat ik slechthorend ben en een taal leren vereist aandachtig luisteren.

Toen ik eenmaal op de universiteit zat, schreef ik me in voor een aantal wetenschappelijke vakken. Ik heb er nooit aan gedacht iets anders na te jagen, totdat mijn vader op een dag de suggestie deed om Italiaans te leren. Ik dacht: "Natuurlijk, waarom niet?" Mijn Italiaanse lessen liepen gesmeerd. Ik vond het leuk dat de lessen mijn gemiddelde een kleine boost gaven. Ik ging verder met een cursus Spaans op een hoger niveau, totdat ik me in een klaslokaal bevond, omringd door mensen die vloeiend met de professor in het Italiaans spraken. Toen ze me een vraag stelde, bevroor ik en mompelde "Non Io so." ("Ik weet het niet") Ik praatte met een ander meisje in de klas en vroeg haar hoe iedereen zo goed Italiaans sprak. Ze zei dat ze in Florence in het buitenland had gestudeerd, wat het verschil maakte met haar spreekvaardigheid. Studeren in het buitenland leek te werken voor andere mensen, maar ik dacht niet dat het voor mij zou werken.

Volledige onderdompeling

Ik vertelde mijn vader over de lastige taalles met alle vloeiende sprekers en hij zei dat ik in het buitenland moest studeren. Wat?! Ik kon het me niet voorstellen om zo ver weg te zijn van alles wat ik ooit had gekend. Verder stelde mijn vader voor dat ik het zes maanden durende volledige ‘Full-immersion’ programma in Bologna, Italië, zou volgen. Volledige onderdompeling, betekent dat als ik eenmaal in Bologna was geland, ik twee weken de tijd zou hebben om te bellen naar lokale Italianen om een woning te vinden. Sorry, wat?! Ik haat het om aan de telefoon te praten; waarom denk je dat ik het in een andere taal wel kan doen?! Volledige onderdompeling betekende ook dat ik zou worden ingeschreven als student aan L'Università di Bologna en cursussen en lezingen zou volgen met andere Italiaanse studenten. Ik dacht dat ik me veel comfortabeler zou voelen als ik een korter programma zou doen waar ik met andere Amerikanen zou kunnen wonen. Ik heb erover gesproken met mijn academische adviseur. Ze zei: "Ga naar Bologna, je bent er klaar voor." Gulp.

Voor het eerst begon ik na te denken over hoe ik me zou voelen als ik terugkijk op mijn leven en besefte dat ik dingen niet probeerde omdat ik te bang was. Deze gedachte heeft me echt gemotiveerd om ervoor te gaan en tsjonge jonge, ik zal voor altijd blij zijn dat ik het gedaan heb.

Bezorgdheid over studeren in het buitenland met gehoorverlies

Ik was nerveus en opgewonden om te gaan. Mijn hoortoestellen waren echter een grote zorg voor mij. Ik zou veel te ver verwijderd zijn van mijn audioloog en artsen. Als er iets met mijn hoortoestellen zou gebeuren, zou ik niet kunnen functioneren. Zelfs in Amerika zou 6 maanden leven zonder hoortoestellen verschrikkelijk moeilijk zijn. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn in een vreemd land. Met dit alles in gedachten, heb ik ervoor gezorgd dat ik twee dingen deed: mijn oude hoortoestellen meenemen en ik heb een hele grote voorraad hoortoestelbatterijen van Amazon gekocht voor vertrek. Ik was verdrietig omdat ik mijn familie moest achterlaten, maar ik was ook zenuwachtig. Toen het vliegtuig boven Italië begon te dalen, maakte mijn hart een sprongetje. Op de een of andere manier voelde het alsof ik thuiskwam. Ik was zo blij om daar te zijn.

Kamerjacht

Je vraagt je nu vast af hoe die zoektocht naar een kamer is verlopen.. Ik zal je zeggen, het is heel gemakkelijk om online een kamer te vinden. De vermelde contactmethoden waren echter meestal telefonisch. Soms, als ik geluk had, vroegen huurders om te communiceren via Whatsapp.. Dan kon ik de tijd nemen om berichten te vertalen en goed te reageren. Het grootste deel van de tijd moest ik echter bellen.
Dit is hoe die telefoontjes zijn verlopen:

Zij: “Pronto.” (“Hallo.”)

Ik: “Ciao! Mi chiamo Ashley. Sono una studentessa Americana. Devo trovare un posto per vivere per sei mesi. Ho visto che il tuo appartamento è disponibile.” (“Hoi! Mijn naam is Ashley, Ik ben een Amerikaanse studente. Ik ben op zoek naar een kamer voor 6 maanden. Ik zag dat jouw kamer beschikbaar is.Doei!.”)

Zij: *vertelt mij over de huur, de rekeningen, locatie etc.*

Ik: “Che?…….. Che?………Che?……. Ok grazie! Ciao.” (“Wat?….. Wat?……. Wat?…… Ok dankje! Doei.”) *Opgehangen, zonder enig idee te hebben van wat er zojuist gezegd is*

Ik heb me ongeveer 10 minuten mentaal voorbereid op elk telefoongesprek. Iedereen met wie ik sprak was ongelooflijk aardig en begripvol. Ze herhaalden zich voor mij en probeerden mijn gebroken Italiaans te begrijpen. Ik was gefrustreerd dat het zo moeilijk was om iets te begrijpen, vooral omdat het super belangrijke informatie was over geld en waar ik de komende zes maanden zou wonen.

Huisgenoten

Op de allerlaatste dag van de periode van twee weken vond ik een plek om te wonen. Het was een geweldige locatie met drie studenten van mijn leeftijd. Ik was zo trots dat ik mijn telefoonangsten in een andere taal had overwonnen! De volgende hindernis die ik moest nemen, was mijn huisgenoten leren kennen. Ik wist dat praten met hen de beste manier zou zijn om mijn Italiaans te verbeteren, maar ik was nerveus. Vanwege mijn gehoorverlies, word ik nerveus over het mislukken van een gesprek als ik iets niet kan horen of verkeerd kan horen dat iemand zegt.

De eerste paar dagen besteedde ik alleen maar aan het proberen te kletsen met mijn huisgenoten. Toen haalde ik eindelijk diep adem en klopte op de deur van mijn kamergenoot. Ik hoorde een, "Si" ("Ja") van de andere kant. Ik wierp een grote glimlach op mijn gezicht, duwde de deur open en stelde de vraag die ik duizend keer had geoefend in mijn hoofd: "Posso studiare con te?" ("Kan ik met je studeren?") Hij keek naar zijn computer , keek naar me, keek terug naar zijn computer, haalde zijn schouders op en zei: "Oké."

Ik zat naast hem aan zijn bureau en begon hem allerlei vragen te stellen met behulp van de zin die ik in mijn eerste Italiaanse les had geleerd: "Ti piace ...?" ("Hou je van ...?") Ik vroeg of hij van rockmuziek hield , grappige films, videogames en zo maar door. Ik was gewoon zo enthousiast dat ik eindelijk mijn Italiaans aan het oefenen was met een native speaker. Ons gesprek verliep op dat moment zo soepel. Er waren vaak momenten dat we niet konden achterhalen wat de andere persoon zei, dus gebruikten we Google Translate om te helpen. Deze huisgenoot werd een van mijn allerbeste vrienden en ik heb nog steeds contact met hem tot op de dag van vandaag.

Nieuw vertrouwen

Ik voel me zo gelukkig dat ik het voorrecht had om zes maanden in Italië te wonen om ondergedompeld te worden in de cultuur en omringd te worden door het superlekkere eten, de mensen en de bezienswaardigheden. Ik denk dat het voorbestemd was dat ik naar Italië zou gaan omdat het me moest leiden naar een ongelooflijk persoon. Die ondanks onze taalbarrière en mijn gehoorverlies, voorbestemd was om een van mijn beste vrienden te worden. De uitdagingen waar ik als slechthorende in een vreemd land mee te maken kreeg, gaven me zoveel vertrouwen dat toen ik terugkwam in Amerika, ik het gevoel had dat er niets was dat ik niet kon doen.

Heb je in het buitenland gestudeerd? Waarom of waarom niet?